Tussenadvies over betwiste retourzending van iPhone

De Geschillencommissie Opslaan als PDF




Commissie: Thuiswinkel    Categorie: Terugbetaling    Jaartal: 2026
Soort uitspraak: tussenadvies   Uitkomst: aanhouding beslissing   Referentiecode: 1333955/1341292

De uitspraak:

Waar gaat de uitspraak over?

De uitspraak betreft een consument die terugbetaling verlangt van een geretourneerde iPhone. Volgens de ondernemer is een lege doos ontvangen, terwijl de consument stelt dat hij het toestel met het verstrekte retourlabel heeft teruggestuurd. De commissie constateert dat zowel het verzonden als het geretourneerde pakket hetzelfde gewicht hadden en gaat daarom voorlopig ervan uit dat de iPhone is geretourneerd. De ondernemer krijgt de gelegenheid dit vermoeden te weerleggen en partijen mogen aanvullende informatie aanleveren. Daarom wordt nog geen definitieve beslissing genomen.

De volledige uitspraak

Onderwerp van het geschil

Het geschil vloeit voort uit een op 7 december 2025 met de ondernemer tot stand gekomen overeenkomst. De ondernemer heeft zich daarbij verplicht tot het leveren van een iPhone, model 17 Pro – 5G – 512 GB Deep Blue voor de som van € 1.579,-.

De consument heeft de klacht voorgelegd aan de ondernemer.

Standpunt van de consument

Voor het standpunt van de consument verwijst de commissie naar de overgelegde stukken. In de kern komt het standpunt op het volgende neer.

Op 9 december 2025 heb ik een iPhone 17 Pro geretourneerd met het door de ondernemer verstrekte retourlabel. De reden daarvoor was dat ik een toestel met een te hoge geheugencapaciteit had besteld en ik kon volstaan met een goedkopere versie die ik bij een andere ondernemer heb besteld. Het pakket is volledig en in goede staat afgegeven bij het pakketpunt.
De ondernemer weigert terugbetaling van de betaalde aankoopsom met de bewering dat de doos “leeg” is ontvangen.
De door de ondernemer aangeleverde foto toont een gewicht van 0,55 kg (550 gram).
Op een tweede foto is de binnendoos duidelijk zichtbaar in de verzenddoos.

Ik ben in het bezit van een fysiek “bewijs van afgeven” ticket van DHL. De IPhone met origineel doosje en accessoires weegt 375 gram, dit is excl. de doos en binnendoos van de ondernemer. Het ontvangen pakket weegt volgens de ondernemer 550 gram en dat is hetzelfde als het gewicht bij verzending.

De consument verlangt een vergoeding van € 1.579,-, zijnde terugbetaling van de aankoopsom.

Standpunt van de ondernemer

Voor het standpunt van de ondernemer verwijst de commissie naar de overgelegde stukken. In de kern komt het standpunt op het volgende neer.

Wij zijn van mening dat wij niet gehouden zijn tot teruggave van het aankoopbedrag, aangezien wij de IPhone niet hebben ontvangen, maar wel een lege doos.
De consument bestelt op 7 december 2025 een IPhone, model 17 Pro – 5G – 512 GB Deep Blue, via onze webshop tegen betaling van € 1.579,-.

Diezelfde dag ontvangt de consument een e-mail waarin wordt bevestigd dat de bestelling is overgedragen aan de vervoerder, DHL. De consument kan de zending volgen door middel van de bijbehorende track-and-tracecode. Volgens deze code is de zending op 8 december 2025 om 15:03 uur bij de consument afgeleverd. DHL heeft de zending gedurende het leverproces gewogen. Het gemeten gewicht betrof 0,55 kg.

Op 9 december 2025 om 05:20 uur maakt de consument een retourlabel aan via onze website. Wij sturen verzendinstructies naar de consument.

Op 9 december 2025 om 13:54 uur wordt het retourlabel gescand in een DHL Servicepoint.

Op 10 december 2025 om 11:51 uur is de retourzending in ontvangst genomen door ons logistieke centrum.
Op 16 december 2025 neemt het logistieke centrum de retourzending in behandeling en wordt vastgesteld dat het product zich niet in de verzenddoos bevond. Hiervan zijn foto’s gemaakt.

Op 18 december 2025 is de consument door ons hiervan op de hoogte gesteld. Daarbij hebben wij de consument geïnformeerd dat er een onderzoek naar de zending zal worden ingesteld.

Op 18 februari 2026 heeft DHL het onderzoek naar de zending afgerond en ons geïnformeerd dat er geen afwijkingen zijn aangetroffen bij deze zending.

Op 26 februari 2026 hebben wij de consument laten weten niet over te gaan tot teruggave van het aankoopbedrag, omdat wij het product niet hebben ontvangen.

Op 26 februari 2026 verzoekt de consument ons per e-mail om het aankoopbedrag terug te betalen en stelt zich daarbij op het standpunt dat op grond van artikel 7:11 BW het risico van de retourzending bij de verkoper ligt. Wij betwisten deze argumentatie. Eerdergenoemd artikel bepaalt dat de zaak voor het risico van de koper komt vanaf het moment dat de koper of een door hem aangewezen derde, die niet de vervoerder is, de zaak heeft ontvangen. Onzes inziens is dit wetsartikel niet van toepassing op dit geschil, aangezien het geschil ziet op een retourzending.

Op 11 maart 2026 hebben wij de consument opnieuw laten weten niet over te gaan tot terugbetaling van het aankoopbedrag omdat wij het product niet hebben ontvangen. Op 20 maart 2026 hebben wij op verzoek van de consument de foto’s gedeeld die door ons logistieke centrum zijn gemaakt op het moment dat de retourzending in behandeling is genomen.

Op 23 maart 2026 heeft de consument, nadat hij ons op 20 maart 2026 heeft verzocht om binnen 48 uur over te gaan tot teruggave van het aankoopbedrag, ons geïnformeerd deze zaak voor te leggen aan de Commissie.

Op 22 mei 2026 zijn wij door de Commissie op de hoogte gesteld dat de consument een klacht heeft ingediend.

Volgens de toepasselijke wet- en regelgeving komt de retourzending voor rekening en risico van de consument. Het is aan de consument om er zorg voor te dragen dat wij het product ontvangen. Dat wij het terugzenden gemakkelijk maken door een voorgedrukt retouretiket ter beschikking te stellen, maakt dat niet anders. Een dergelijke door ons geboden service kan niet worden gezien als het aanvaarden van het risico van verzending.

Bovendien kan de consument ons pas aanspreken tot terugbetaling van het aankoopbedrag nadat wij het product terug hebben ontvangen of de consument heeft aangetoond dat het product is geretourneerd. Het is dus aan de consument om aan te tonen dat het product aan ons is teruggezonden. De consument moet ook kunnen aantonen dat de zaak daadwerkelijk door de ondernemer is ontvangen. Nu de zending leeg is ontvangen, kan niet worden vastgesteld dat de consument aan diens verplichting heeft voldaan om het product aan ons terug te zenden.

Daarnaast betwisten wij dat de consument over een fysiek afgiftebewijs van DHL beschikt betreffende de betreffende retourzending. In een bijlage is te zien dat de consument gebruik heeft gemaakt van een retourlabel met track-and-trace-code

. Het door de consument aangeleverde bewijs van afgeven heeft een andere track-and-trace-code, namelijk 
. Wij hebben geen gedetailleerde inzage in deze retourzending. Via de website van DHL kan wel worden geraadpleegd dat de zending met track-and-trace-code 
 op 13 december 2025 retour is bezorgd bij de verzender, terwijl volgens de track-and-trace-informatie de retourzending op 10 december 2025 is afgeleverd bij ons logistieke centrum.

Gelet op het bovenstaande menen wij dat de klacht van de consument ongegrond is en verzoekt wij de Commissie om deze klacht af te wijzen.

Beoordeling van het geschil

De commissie heeft het volgende overwogen.

Dit geschil betreft het terugzenden door de consument aan de ondernemer van een bestelde IPhone.
Uit de overgelegde documenten blijkt dat dat de ondernemer een pakket heeft verzonden met een gewicht van 550 gram. Uit die documenten blijkt ook dat de consument aan de vervoerder een pakket heeft afgegeven met een gewicht van 550 gram. De ondernemer stelt echter dat niet de bestelde IPhone is teruggezonden, maar dat een lege doos is ontvangen.

Anders dan mogelijk wordt gedacht, draagt de consument die een pakket retourneert het risico totdat dit door de ondernemer is ontvangen en is het niet zo dat dit risico op de ondernemer overgaat als de consument het pakket afgeeft aan een vervoerder. Vgl. art. 7:10 en 11 BW, welke bepalingen naar analogie toepasselijk kunnen worden geacht op retourzendingen.

In dit geval is voor de verzending van de ondernemer aan de consument (op 7 december 2025) als door de consument aan de ondernemer (op 9 december 2025) als vervoerder DHL ingeschakeld. Duidelijk is dat het gewicht van het te verzenden pakket in beide gevallen 550 gram bedraagt. Ook is niet bestreden dat het pakket door de ondernemer op woensdag 10 december 2026 in haar logistieke centrum in ontvangst is genomen en dat dit logistieke centrum van de ondernemer pas op maandag 16 december 2025 de retourzending in behandeling heeft genomen en toen is geconstateerd dat de IPhone zich niet in de doos bevond.

Naar het oordeel van de commissie dient nu bij de verzending van zowel de heen- als retourzending sprake is van een pakket van 550 gram, er van uit te worden gegaan dat de ondernemer een pakket heeft ontvangen. Naar het oordeel van de commissie moet er daarom vooralsnog van uit worden gegaan dat het bij de retourzending de bestelde IPhone betrof. In de opinie van de commissie is het niet eenvoudig een pakket te verzenden met een gewicht van 550 gram, maar met een andere inhoud dan een IPhone.

Zou worden uitgegaan van een ontvangst door de ondernemer pas op 16 december 2025, toen haar logistiek centrum het pakket opende, dan wordt de consument geconfronteerd met een risico gedurende de periode van verzending (hetgeen de commissie gelet op de wettekst acceptbel acht), maar ook met een risico gedurende de periode 10 december 2025 tot 16 december 2025. Zou er bijvoorbeeld op vrijdag 12 december 2025 worden ingebroken bij het logistiek centrum van de ondernemer dan zou dat in de ogen van de commissie onterecht voor risico van de consument komen, nu deze geen enkele invloed kan uitoefenen op de mate van beveiliging in dat logistiek centrum.

Mede gelet op hetgeen hierna wordt overwogen zal de commissie de ondernemer in de gelegenheid stellen het vermoeden te ontzenuwen dat de door de consument verzonden retourzending door de ondernemer in ontvangst is genomen conform art. 7:10 en 11 BW. Daarbij is onder meer van belang dat informatie wordt verschaft over het proces betreffende de inname van retourgoederen.

De ondernemer heeft ook betwist dat de consument over een fysiek afgiftebewijs betreffende de retourzending beschikt. Daarbij is gewezen op verschillen in de track-and-trace-codes.
Dit aspect is in de gewisselde stukken en op de zitting nog niet ten volle aan de orde gekomen.
Gelet op de stellingen van de ondernemer zal de commissie deze in de gelegenheid stellen om haar standpunt nader te onderbouwen door bijvoorbeeld extra informatie op te vragen bij de betreffende vervoerder.

De consument stelt de iPhone te hebben geretourneerd omdat hij een toestel met een te hoge geheugencapaciteit had besteld en kon volstaan met een goedkopere versie die bij een andere ondernemer is besteld. Volledigheidshalve zal de commissie de consument in de gelegenheid stellen dit schriftelijk te onderbouwen bijvoorbeeld door een op naam gestelde factuur over te leggen.
Derhalve wordt als volgt beslist.

Beslissing

De commissie gaat er voorlopig van uit dat de door de consument verzonden retourzending door de ondernemer in ontvangst is genomen conform art. 7:10 en 11 BW, maar stelt de ondernemer in de gelegenheid dit vermoeden te ontzenuwen.

De commissie stelt de consument in de gelegenheid schriftelijk te onderbouwen dat hij in december 2025 een iPhone met een geringere geheugencapaciteit heeft aangeschaft bij een andere ondernemer.

Verder stelt de commissie de ondernemer in de gelegenheid aanvullende informatie te verschaffen aangaande de vraag of de consument over een fysiek afgiftebewijs betreffende de retourzending beschikt.

De aldus van de partijen verkregen nadere informatie wordt na ontvangst door de commissie in afschrift aan de wederpartij gezonden. Deze wordt in de gelegenheid gesteld daarop binnen twee weken een schriftelijke reactie aan de commissie kenbaar te maken. De commissie zal vervolgens zonder nadere mondelinge behandeling op basis van de stukken bindend adviseren.

Iedere verdere beslissing wordt aangehouden.

Aldus beslist door de Geschillencommissie Thuiswinkel, bestaande uit de heer prof. mr. A.W. Jongbloed, voorzitter, de heer W.H.X. Amian, mevrouw J.M.A. van Haren, leden, op 24 augustus 2026.

 

 

 

 

Opslaan als PDF