Commissie: Recreatie
Categorie: Annulering
Jaartal: 2026
Soort uitspraak: Bindend Advies
Uitkomst: gegrond
Referentiecode:
1309995/1325085
De uitspraak:
Waar gaat deze uitspraak over?
Het geschil gaat over de vraag of de ondernemer een seizoensplaatsovereenkomst op een camping per direct mocht beëindigen en de recreant de toegang tot het terrein mocht ontzeggen na een incident waarbij haar partner betrokken was. Volgens de recreant was de maatregel onterecht, omdat zij zelf geen overlast had veroorzaakt en nooit was gewaarschuwd. De ondernemer stelde dat de beëindiging noodzakelijk was vanwege een ernstige verstoring van de orde en veiligheid op de camping. De commissie oordeelt echter dat de beëindiging van de overeenkomst ongeldig was. De recreant had geen eerdere waarschuwing ontvangen en de ondernemer heeft onvoldoende gemotiveerd waarom de overeenkomst met haar moest worden beëindigd, terwijl alleen haar partner bij de incidenten betrokken was. Ook heeft de ondernemer niet voldoende onderzocht of minder ingrijpende maatregelen mogelijk waren, zoals het handhaven van het terreinverbod voor de partner. Daarom was de beëindiging volgens de commissie disproportioneel en niet in overeenstemming met de RECRON-voorwaarden. Omdat de recreant niet wil terugkeren naar de camping, heeft de commissie bepaald dat de ongeldig verklaarde beëindiging alleen financiële gevolgen heeft. De ondernemer moet daarom € 1.000,- betalen voor het te veel betaalde verblijfsgeld en aanvullende schadevergoeding, plus € 52,50 klachtengeld. Wel moet de recreant het nog openstaande bedrag van € 74,61 aan elektriciteitskosten betalen. De klacht is daarmee gegrond verklaard.
De volledige uitspraak
Onderwerp van het geschil
Het geschil vloeit voort uit een op 27 september 2024 tussen partijen tot stand gekomen seizoensovereenkomst voor eerst [verblijfsnaam] en vervolgens standplaats [nummer] overeenkomst (Kampeerplaats arrangementsvelden). De ondernemer heeft zich daarbij verplicht tot het ter beschikking stellen van die seizoensplaatsen tegen de daarvoor door de recreant te betalen huurprijs te vermeerderen met gemaakte (verbruiks)kosten.
De overeenkomst is door de ondernemer per direct beëindigd op 26 juli 2025, waarna afrekening heeft plaatsgevonden.
Recreant heeft een bedrag van € 74,61 (57,72 + 16,89) niet betaald en bij de commissie gedeponeerd.
Recreant heeft op 27 juli 2025 de klacht voorgelegd aan de ondernemer.
Standpunt van de recreant
Het standpunt van recreant luidt in hoofdzaak als volgt.
De eenzijdige beeindiging van de staanplaatsovereenkomst is ongegrond. Er is sprake geweest van een eenmalige en eenzijdige mededeling van de ondernemer aan mij, om per direct de seizoensplaatsovereenkomst te beeindigen en de toegang tot het terrein te ontzeggen. Dit nadat mijn partner is bedreigd en aangevallen tot binnen in onze caravan door een andere recreant samen met zijn schoonzoon, op 25 juli 2025.
Mijn partner is in onze caravan aangevallen door mede recreanten omdat hij zijn muziek te luid had gezet. Zij hebben de politie gebeld omdat mijn partner zich heeft verdedigd. De politie heeft zonder hoor en wederhoor de aanvallers geloofd en mijn partner, en later ook mij, zonder pardon de toegang tot het terrein ontzegd in opdracht van de eigenaar van het kampeerterrein. De wijkagent die daarbij betrokken was heeft niet gedaan aan hoor en wederhoor en heeft zelfs na dit incident nog een half uur bij onze ‘buurman en diens schoonzoon’ vertoeft. Onze directe buurvrouw heeft dit allemaal gezien, gehoord en meegemaakt en zij is bereid gebleken een verklaring af te leggen.
Ter zitting heeft recreant verder nog – in hoofdzaak – het volgende aangevoerd.
Ik blijf bij wat door mij is aangevoerd. De onmiddellijke beëindiging van de overeenkomst en de ontzegging van de toegang zijn ongegrond en zonder adequate reden gegeven. Ik wil de staanplaats niet terug, maar wel een deel van wat ik heb betaald. Ik denk aan 2 maanden restitutie of in plaats daarvan een bedrag van € 1.000,- voor de door mij gemaakte kosten voor het moeten boeken van een andere vakantie. Het klopt als de ondernemer zegt dat de door mij verlaten seizoensplaats niet opnieuw is verhuurd. Het gedrag van mijn man heeft te maken met ziekte. Ik heb geen proces-verbaal van de politie ontvangen. Er is ook geen strafzaak gevolgd; het is bij een melding gebleven.
Over wat op 25 juli 2025 is gebeurd, kan ik u het volgende zeggen. Ik was daar die dag niet bij en wat ik daarover vertel heb ik dus gehoord. Mijn man was bij de caravan voor zijn rust. Hij heeft zich die vrijdagmiddag geërgerd aan lawaai van andere recreanten en was geagiteerd. Dat is de reden geweest waarom hij de muziek (te) hard heeft gezet en niet meteen weer zachter heeft gezet. De andere recreant en zijn schoonzoon – grote kerels – hebben daarop mijn man benaderd om de muziek zachter te krijgen en zijn daartoe zelfs binnen in onze kleine caravan geweest. De buurvrouw van plaats [nummer] is daar naar toegelopen en heeft de schriftelijke verklaring opgesteld die ik hier op de zitting wil voorlezen omdat die te laat in het geding is gebracht; dat laatste begrijp ik. De dreiging van die twee mannen was buitenproportioneel. Mijn man was al die tijd in de caravan. Dat mijn man een mes in de hand heeft genomen wordt door hem pertinent ontkend. De buurvrouw heeft ook geen mes gezien. De agressievertoners werden echter meteen geloofd. Mijn man is toen niet gehoord. Hij werd door de politie gemaand de camping te verlaten. Het lukt hem daarbij niet (al) zijn medicijnen mee te nemen. Op de tweede dag, zaterdag 26 juli 2025, is mijn man in de auto naar de camping gegaan om het resterend deel van de medicijnen op te halen. Hij is bij aankomst meteen eerst naar de receptie gegaan. Ik was daar toen ook niet bij. Hij heeft toen een brief uitgereikt gekregen. Die brief telde als tweede waarschuwing. Mijn man heeft niet het terreinverbod willen overtreden, maar alleen zijn medicijnen willen ophalen. Mijn man weerspreekt dat hij hard over de camping heeft gereden. De beëindiging en de terreinontzegging voldoen niet aan de RECRON-voorwaarden. Uw commissie moet dat beoordelen.
Recreant verlangt twee maanden restitutie of € 1000,- voor gemaakte kosten.
Standpunt van de ondernemer
Het standpunt van de ondernemer luidt in hoofdzaak als volgt.
Het incident op 25 juli 2025
Op vrijdag 25 juli 2025 ontving de ondernemer meerdere meldingen van ernstige onrust in de omgeving van standplaatsen [nummer] en [nummer]. Tussen betrokkenen bij deze standplaatsen is een confrontatie ontstaan, waarbij de partner van klaagster, [naam], een mes heeft getoond. Dit incident heeft zich voorgedaan in de nabijheid van andere campinggasten en is door aanwezigen als ernstig bedreigend ervaren. In verband met dit incident en de ontstane onrust is de politie ter plaatse gekomen. De ondernemer heeft [naam] diezelfde dag persoonlijk gezien en gesproken. Daarbij heeft de ondernemer waargenomen dat [naam] zich in een kennelijk dronken toestand bevond. Deze waarneming heeft bijgedragen aan de inschatting van de ondernemer dat sprake was van een instabiele situatie waarin verdere escalatie niet kon worden uitgesloten. In aanwezigheid van de politie is aan [consument] mondeling meegedeeld dat hij het kampeerterrein per direct diende te verlaten en dat hem de toegang tot het terrein werd ontzegd. Later diezelfde dag is ook klaagster hierover geïnformeerd, eveneens in aanwezigheid van de politie.
Het incident op 26 juli 2025
Op 26 juli 2025, de dag na het incident en de mondeling opgelegde ontzegging, heeft [naam] zich opnieuw zonder toestemming op het kampeerterrein begeven. Deze terugkeer vond plaats terwijl hem de toegang tot het terrein uitdrukkelijk was ontzegd. Tijdens deze terugkeer heeft [naam] zich met hoge snelheid over het kampeerterrein verplaatst. Dit gedrag is door aanwezige gasten als gevaarzettend ervaren. Andere gasten, waaronder kinderen, moesten uitwijken om aanrijdingen te voorkomen. De ondernemer heeft diezelfde dag waargenomen dat [naam] zich op de standplaats bevond terwijl hij alcohol gebruikte, en dat hij kort daarna achter het stuur van een voertuig is gestapt. Deze waarneming heeft bijgedragen aan de inschatting dat sprake was van een voortgezette onveilige situatie. In verband met deze terugkeer en het daarbij vertoonde gedrag is op 26 juli 2025 opnieuw politie ter plaatse gekomen. De terugkeer na ontzegging en het daarbij vertoonde gedrag hebben de gevoelens van onveiligheid bij andere gasten verder vergroot en bevestigden voor de ondernemer dat voortzetting van het verblijf op het kampeerterrein niet langer verantwoord was.
Schriftelijke bevestiging en verdere afwikkeling
Naar aanleiding van de gebeurtenissen op 25 en 26 juli 2025 heeft de ondernemer besloten de seizoensovereenkomst met klaagster per direct te beëindigen en de eerder mondeling opgelegde ontzegging van de toegang tot het kampeerterrein schriftelijk te bevestigen. Deze schriftelijke bevestiging is op 26 juli 2025 aan klaagster verzonden en aan haar overhandigd. In deze bevestiging is toegelicht dat de beëindiging is gebaseerd op de ernst van de incidenten, de overtreding van het kampeerreglement en de toepasselijke RECRON-voorwaarden. Tevens is aangegeven dat, indien klaagster het niet eens was met het besluit, zij het geschil kon voorleggen aan de Geschillencommissie Recreatie. In de periode daarna heeft klaagster bezwaar gemaakt tegen het besluit en verzocht om heroverweging. De ondernemer heeft kennisgenomen van deze bezwaren, maar heeft – gelet op de aard en ernst van de gebeurtenissen en de verantwoordelijkheid voor de veiligheid op het terrein – geen aanleiding gezien het besluit te herzien. Daarbij is de ondernemer bereid gebleken om in overleg met klaagster de praktische afwikkeling, waaronder het verwijderen van de caravan, op een ordentelijke wijze te laten verlopen.
Op de seizoensovereenkomst tussen klaagster en de ondernemer zijn de RECRON-voorwaarden voor vaste plaatsen en seizoensplaatsen van toepassing, alsmede het Kampeerreglement [ondernemer] (versie 1 september 2024). Deze regelingen maken integraal onderdeel uit van de overeenkomst en zijn bindend voor zowel de ondernemer als de recreant. Het kampeerreglement bepaalt onder meer dat:
• de recreant te allen tijde verantwoordelijk is voor het gedrag van mederecreanten en derden (artikel 4);
• de ondernemer bevoegd is onbevoegden en overtreders onmiddellijk de toegang tot het terrein te ontzeggen (artikel 5);
• aanwijzingen van de ondernemer of parkmedewerkers stipt en direct moeten worden opgevolgd (artikel 7).
Het kampeerreglement stelt expliciete eisen aan gedrag dat de veiligheid van anderen raakt. Zo bepaalt het reglement dat:
• recreanten en mederecreanten op geen enkele wijze overlast mogen veroorzaken (artikel 18);
• geluid, gedrag en aanwezigheid geen verstoring van de rust of veiligheid mogen opleveren, in het bijzonder in de avond- en nachtperiode (artikel 18);
• voor alle wegen op het terrein geldt dat voertuigen zich moeten aanpassen aan de omstandigheden ter plaatse en nooit sneller mogen rijden dan 10 km/u (artikel 10);
• gevaarzettend verkeersgedrag expliciet moet worden voorkomen (artikel 10). Deze bepalingen zijn gericht op het voorkomen van situaties waarin andere gasten, en met name kinderen, in gevaar kunnen komen.
Het kampeerreglement bepaalt uitdrukkelijk dat de ondernemer bij overtreding van regels en bij gedrag dat leidt tot onveiligheid of verstoring van de orde, onmiddellijk maatregelen mag treffen, waaronder het ontzeggen van de toegang tot het terrein (artikel 5). Deze bevoegdheid sluit aan bij artikel 9, leden 1 en 2, van de RECRON-voorwaarden, waarin is bepaald dat de ondernemer de overeenkomst met onmiddellijke ingang mag beëindigen indien sprake is van dringende omstandigheden, zoals bedreiging, agressie of gevaarzetting. Gelet op deze bepalingen was de ondernemer niet gehouden eerst een waarschuwing te geven of een minder vergaande maatregel toe te passen, indien dit gelet op de ernst van de situatie niet verantwoord was.
Voor zover klaagster zich beroept op het ontbreken van hoor en wederhoor, merkt de ondernemer op dat zowel de RECRON-voorwaarden als het kampeerreglement ruimte laten voor onmiddellijk ingrijpen in situaties waarin sprake is van acute onveiligheid. Het beginsel van hoor en wederhoor is in dergelijke gevallen niet absoluut en mag wijken voor het belang van de directe handhaving van orde en veiligheid. Het besluit is vervolgens schriftelijk bevestigd en klaagster is gewezen op de mogelijkheid het geschil voor te leggen aan de Geschillencommissie Recreatie.
De ondernemer heeft op 25 juli 2025 waargenomen dat [naam] zich in een kennelijk dronken toestand bevond. Op 26 juli 2025 is opnieuw waargenomen dat hij alcohol gebruikte en kort daarna een voertuig bestuurde op het kampeerterrein. Deze waarnemingen versterkten de inschatting dat sprake was van een instabiele en onveilige situatie, waarbij het risico op verdere escalatie reëel was. Het kampeerreglement schrijft voor dat recreanten zich zodanig moeten gedragen dat geen gevaar of overlast voor anderen ontstaat (artikel 18) en dat verkeer op het terrein op veilige wijze dient plaats te vinden (artikel 10).
Gelet op de ernst van de incidenten, de acute onveiligheid en de herhaalde overtreding door terugkeer na ontzegging, was de ondernemer niet gehouden eerst een schriftelijke waarschuwing te geven of een minder vergaande maatregel toe te passen. Zowel de RECRON-voorwaarden als het kampeerreglement laten in geval van dringende omstandigheden onmiddellijke maatregelen toe. De ondernemer heeft gehandeld in overeenstemming met deze bevoegdheden en met zijn zorgplicht jegens andere gasten en medewerkers.
Voor zover klaagster betoogt dat de getroffen maatregel haar onevenredig treft, omdat de incidenten zijn veroorzaakt door haar partner en niet door haarzelf, overweegt de ondernemer het volgende. De seizoensovereenkomst is gesloten met klaagster, die op grond van het kampeerreglement en de RECRON-voorwaarden verantwoordelijk is voor het gedrag van haar mederecreanten. De door de ondernemer genomen maatregel is derhalve niet gericht op schuld of verwijtbaarheid, maar op de voortzetting van de overeenkomst en de daarmee samenhangende risico’s voor de veiligheid op het kampeerterrein. Van belang is dat [consument] na de mondeling opgelegde ontzegging op 25 juli 2025 reeds op 26 juli 2025 opnieuw zonder toestemming op het kampeerterrein is verschenen. Daarmee is feitelijk gebleken dat een maatregel die uitsluitend op de mederecreant was gericht, onvoldoende effectief was om herhaling te voorkomen. Gelet op de nauwe relatie tussen klaagster en haar partner, het gezamenlijke gebruik van de standplaats en de eerdere overtreding van de ontzegging, mocht de ondernemer er redelijkerwijs van uitgaan dat het risico op herhaling aanwezig bleef. In die omstandigheden was het ontzeggen van de toegang tot het kampeerterrein aan klaagster noodzakelijk en proportioneel om de veiligheid van andere gasten en medewerkers te waarborgen.
Financiële aspecten en restitutie
Klaagster verzoekt om (gedeeltelijke) restitutie van het door haar betaalde seizoensgeld. De ondernemer is van mening dat hiervoor geen grond bestaat. Op grond van artikel 9, lid 3, van de RECRON-voorwaarden blijft de betalingsverplichting van de recreant in stand indien de overeenkomst tussentijds wordt beëindigd wegens dringende omstandigheden die aan de recreant of diens mederecreanten zijn toe te rekenen. Zoals uiteengezet onder de punten 2 en 4 is in dit geval sprake geweest van zodanige omstandigheden.
Het feit dat klaagster het seizoensgeld geheel of gedeeltelijk heeft voldaan, betekent niet dat zij onder alle omstandigheden recht behoudt op voortgezet verblijf op het kampeerterrein. De seizoensovereenkomst is onlosmakelijk verbonden met de verplichting om de geldende regels na te leven en geen situatie te veroorzaken die de veiligheid of het verblijf van anderen in gevaar brengt. Wanneer deze verplichtingen worden geschonden, kan de ondernemer genoodzaakt zijn de overeenkomst te beëindigen, ongeacht de reeds verrichte betalingen.
De ondernemer heeft de standplaats [nummer] na de beëindiging van de overeenkomst niet opnieuw verhuurd. Er is derhalve geen sprake geweest van dubbele inkomsten of ongerechtvaardigde verrijking aan de zijde van de ondernemer. Het door klaagster betaalde bedrag kan in dat licht niet worden aangemerkt als onterecht ontvangen.
De ondernemer onderkent dat de beëindiging van de seizoensovereenkomst voor klaagster ingrijpende gevolgen heeft gehad. Deze gevolgen wegen echter niet op tegen het belang van de ondernemer om de veiligheid en rust op het kampeerterrein te waarborgen voor andere gasten en medewerkers.
Gelet op de ernst van de incidenten en de gerechtvaardigde beëindiging van de overeenkomst, bestaat er geen aanleiding om tot (gedeeltelijke) restitutie over te gaan.
Openstaande betalingsverplichting
Ten slotte merkt de ondernemer op dat ten tijde van de beëindiging van de seizoensovereenkomst nog twee facturen openstonden ten laste van klaagster. Deze facturen hebben betrekking op kosten die voortvloeien uit de gesloten seizoensovereenkomst en zijn verschuldigd ongeacht de latere beëindiging daarvan. Op grond van de toepasselijke RECRON-voorwaarden, en in het bijzonder artikel 9, lid 3, blijft de betalingsverplichting van de recreant bestaan indien de overeenkomst tussentijds wordt beëindigd wegens dringende omstandigheden die aan de recreant of diens mederecreanten zijn toe te rekenen. De ondernemer is derhalve van mening dat klaagster gehouden is deze openstaande facturen alsnog te voldoen.
Conclusie en verzoek aan de commissie
Gelet op het voorgaande is de ondernemer van mening dat de beëindiging van de seizoensovereenkomst en de ontzegging van de toegang tot het kampeerterrein rechtmatig, noodzakelijk en proportioneel waren. De ondernemer heeft gehandeld in overeenstemming met de toepasselijke RECRON-voorwaarden en het kampeerreglement van [ondernemer], en heeft daarbij zijn zorgplicht jegens andere gasten en medewerkers zorgvuldig in acht genomen. De door klaagster aangevoerde bezwaren geven geen aanleiding om te oordelen dat de ondernemer onzorgvuldig of onrechtmatig heeft gehandeld. Evenmin bestaat er grond voor (gedeeltelijke) restitutie van het seizoensgeld. Daarnaast blijft klaagster gehouden tot voldoening van de openstaande factuur, nu deze betalingsverplichting op grond van de toepasselijke voorwaarden in stand blijft.
De ondernemer verzoekt de Geschillencommissie Recreatie derhalve om:
1. de klacht van klaagster ongegrond te verklaren;
2. te bepalen dat de beëindiging van de seizoensovereenkomst gerechtvaardigd was;
3. vast te stellen dat klaagster geen recht heeft op restitutie;
4. te bevestigen dat klaagster gehouden is de openstaande facturen alsnog te voldoen.
Ter zitting heeft de ondernemer verder nog – in hoofdzaak – het volgende aangevoerd.
De ondernemer blijft bij wat door hem is aangevoerd. Ik, [naam], was er vrijdag 25 juli 2025 zelf niet bij. Ik heb zelf dus niets gezien en heb alles gehoord van mijn medewerkers. Ik heb gehoord dat het voorval veel onrust heeft veroorzaakt. Er is die dag dus en terreinontzegging gegeven. Dat is mondeling gegaan in aanwezigheid van de politie. De volgende dag, toen was gebleken dat die terreinontzegging niet werd nagekomen, is de overeenkomst van partijen per direct beëindigd. De ondernemer heeft geen klachten ontvangen van andere recreanten over overlast van de partner van recreant. Eerdere voorvallen op dit vlak zijn mij niet bekend. Op zaterdag 26 juli was ik wel aanwezig en heb ik snel iets op papier moeten zetten om te kunnen uitreiken. Ik heb de algemene voorwaarden er toen nog bijgepakt om te checken of ik het goed deed. Eigenlijk kent zo’n kwestie alleen verliezers. Veiligheid van de camping stond die zaterdag voorop. Een medewerker van onze buitendienst had de partner van recreant snel over het terrein zien rijden. Het klopt dat de partner medicijnen uit de caravan wilde ophalen om daarna weer te verdwijnen. De partner van recreant was volgens mij dronken en wilde de uit te reiken brief niet tekenen voor ontvangst. Recreant is later zelf aanwezig geweest om de brief te kunnen overhandigen. Ik heb een afschrift van die brief niet voorhanden/bewaard.
Dat is de reden waarom die niet door de ondernemer in het geding is gebracht. Ik vind het prima als recreant die brief alsnog in het geding brengt. Ik ken de inhoud en hoef daarop niet meer te reageren. Ik begrijp dat de commissie die brief wil toetsen aan de voorschriften. De ondernemer wil daarom ook een beslissing van de commissie, om te weten of hij goed heeft gehandeld. Daarom behoort een (financiële) schikking hier ter zitting ook niet tot de mogelijkheden.
Beoordeling van het geschil
De commissie heeft het volgende overwogen.
In geschil is de rechtsgeldigheid van de beëindiging door de ondernemer van de overeenkomst van partijen en de door de ondernemer gegeven toegangsontzegging.
Op zaterdag 26 juli 2027 is aan recreant de volgende brief uitgereikt:
[ondernemer] [adres]
[email]
[telefoonnummer]
Datum: 26-07-2025
Aan: [consument]
Plaatsnummer: kampeerplaats [nummer]
Kennisgeving beëindiging overeenkomst en toegangsontzegging
Geachte [consument],
Hierbij delen wij u mee dat de tussen u en [ondernemer] gesloten overeenkomst per direct wordt beëindigd. Dit besluit is genomen op grond van artikel 9 van de Recron-voorwaarden voor seizoensplaatsen, alsmede artikel 5 en artikel 18 van ons kampeerreglement.
De beëindiging is het gevolg van overtreding van de voorwaarden en gedragsregels zoals die gelden op ons terrein. Ondanks eerdere waarschuwingen is er sprake (geweest) van gedrag dat leidt tot overlast voor andere recreanten en/of in strijd is met de fatsoensnormen en regels die gelden op ons park. Daarbij is er onvoldoende rekening gehouden met de nachtrust en het algemeen welzijn op het terrein.
Conform artikel 9 lid 5 van het kampeerreglement behouden wij ons als ondernemer het recht voor om personen die de overeenkomst of regels overtreden, de onmiddellijke toegang tot het terrein te ontzeggen.
U wordt hierbij verzocht:
– Het terrein per direct te verlaten
– Geen toegang meer te betreden tot [ondernemer], inclusief alle bijbehorende faciliteiten en gebouwen
Indien u zich hier niet aan houdt, zijn wij genoodzaakt om de politie in te schakelen wegens huisvredebreuk (artikel 138 Wetboek van Strafrecht).
Wij betreuren dat het tot deze maatregel heeft moeten komen, maar vertrouwen erop dat u gehoor geeft aan deze schriftelijke kennisgeving.
Met vriendelijke groet, [naam]
De commissie heeft haar beoordeling te doen op basis van de maatstaven die zijn neergelegd in artikel 9 van de hier van toepassing zijnde RECRON-Voorwaarden Seizoensplaatsen. Voor zover hier relevant luidt dat artikel als volgt:
“1. De ondernemer kan de overeenkomst met onmiddellijke ingang opzeggen:
a. Indien de recreant, mederecreant(en) en/of derde(n) de verplichtingen uit de overeenkomst, de regels uit bijbehorende informatie en/of de overheidsvoorschriften ondanks voorafgaande schriftelijke waarschuwing, niet of niet behoorlijk naleeft of naleven en wel in zodanige mate, dat naar de maatstaven van redelijkheid en billijkheid van de ondernemer niet kan worden gevergd, dat de overeenkomst wordt voortgezet;
b. Indien de recreant ondanks voorafgaande schriftelijke waarschuwing, overlast aan de ondernemer en/of mederecreanten bezorgt, of de goede sfeer op of in de directe omgeving van het terrein bederft;
c. Indien de recreant ondanks voorafgaande schriftelijke waarschuwing, door gebruik van de plaats en/of zijn kampeermiddel in strijd met de bestemming van het terrein handelt;
d. Indien het kampeermiddel van de recreant niet aan algemeen erkende veiligheidsnormen voldoet.
2. Indien de ondernemer tussentijdse opzegging en ontruiming wenst moet hij dit recreant bij aangetekende of persoonlijk overhandigde brief laten weten. In die brief moet de recreant worden gewezen op de mogelijkheid het geschil voor te leggen aan de Geschillencommissie. De schriftelijke waarschuwing kan in dringende gevallen achterwege worden gelaten.
(……)
5. De recreant blijft in beginsel gehouden het overeengekomen tarief te betalen.”
De commissie stelt vast dat op vrijdag 25 juli 2025 recreant zelf niet mondeling en/of schriftelijk is gewaarschuwd. Zij was toen ook niet aanwezig op de camping. Recreant was ook niet eerder gewaarschuwd. In het verleden waren er naar zeggen van de ondernemer geen klachten geweest.
Wel is de partner van recreant – niet de contractspartij van de ondernemer – op 25 juli 2025 kennelijk mondeling per direct de toegang tot de camping ontzegd. Wie dat namens de ondernemer aan die partner heeft meegedeeld is onduidelijk gebleven. Een en ander is geschied in aanwezigheid van de politie. Duidelijk is dat recreant toen niet de toegang tot de camping is ontzegd. Een en ander is kennelijk niet schriftelijk vastgelegd.
De onmiddellijke beëindiging van de overeenkomst van partijen heeft dus zaterdag 26 juli plaatsgevonden, en wel door overhandiging aan recreant van de hiervoor aangehaalde brief. Daar is geen schriftelijke (en overigens ook geen mondelinge) waarschuwing van recreant aan voorafgegaan, hetgeen ter zitting ook door de ondernemer is erkend. In dringende gevallen kan een schriftelijk waarschuwing achterwege worden gelaten. Naar zeggen van de ondernemer was hier die zaterdag sprake van zo’n dringend geval omdat de partner van recreant het hem daags ervoor gegeven terreinverbod naast zich neer had gelegd en recreant verantwoordelijk is en blijft voor haar mederecreanten.
De commissie is van oordeel dat de onmiddellijke beëindiging van de overeenkomst van partijen om voormelde reden als disproportioneel moet worden aangemerkt. Immers had naast het aan de partner op 25 juli 2025 gegeven terreinverbod, de overeenkomst met recreant kunnen worden gecontinueerd. Het was dan het probleem van recreant geweest om gebruik te blijven maken van de seizoenplaats zonder dat haar partner daar kon verblijven. Uit de beëindigingsbrief blijkt niet dat zulks door de ondernemer is afgewogen, terwijl daar alle reden toe was. De partner was immers geen contractspartij van de ondernemer, terwijl recreant nimmer voor overlast e.d. is gewaarschuwd. Naar maatstaven van redelijkheid en billijkheid mocht in die situatie wel degelijk van de ondernemer worden gevergd dat hij de overeenkomst met recreant continueerde.
Dit betekent ook dat er geen sprake was van een “dringend geval” in de zin van het hierboven aangehaalde lid 2 van artikel 9, zodat eerst schriftelijk moest worden gewaarschuwd alvorens bij herhaling van (een) overtreding(en) tot beëindiging kon worden overgegaan.
Daarbij komt dat de gehele brief qua tekst en inhoud bedoeld is het de dag ervoor aan de partner van recreant gegeven terreinverbod te motiveren. Een motivering van de onmiddellijke beëindiging van de overeenkomst met recreant ontbreekt in feite geheel, terwijl dat nu juist van belang is, ook voor de toetsing door de commissie. Zo wordt niet uiteengezet waarop de overtreding van het gegeven terreinverbod door de partner van recreant, recreant als contractspartij ernstig moet worden aangerekend. Daarmee hangt samen het ontbreken van bovengenoemde proportionaliteitsafweging.
Overigens blijkt ook niet dat recreant op het voornemen om de met haar gesloten overeenkomst te beëindigen, is gehoord, alvorens die beslissing door de ondernemer wordt genomen.
De slotsom is dan ook dat de beëindiging als ongeldig moet worden aangemerkt, en recreant hierover terecht heeft geklaagd.
Recreant wenst niet terug te keren op de camping. Wel wenst zij terug te ontvangen van wat zij bij de gemaakte eindafrekening te veel heeft betaald. Die vordering – op basis van onverschuldigd te veel betaald – komt de commissie juist voor en zal worden toegewezen tot na te melden bedrag.
Voor de periode van 27 maart 2025 tot en met zondag 28 september 2025 (185 nachten) heeft recreant voldaan in totaal € 2.467,50. Per nacht is dit € 13,34. Rekenend per 26 juli 2025 heeft recreant 64 nachten misgelopen, wat een bedrag vertegenwoordigd van (64 x € 13,34 =) € 853,76.
De commissie is van oordeel dat een beperkte aanvullende schadevergoeding toewijsbaar is, zodat in totaal aan consument wordt toegewezen € 1.000,-. De commissie oordeelt dit redelijk nu consument juist in dure vakantieweken verstoken is geweest van het comfort van haar seizoenplaats.
In reconventie vordert de ondernemer een pro resto bedrag van € 74,61 (€ 57,72 voor kampeerplaats [nummer] in de periode van 29-9-2024 / 16-03-2025, en € 16,89 voor kampeerplaats [nummer] in de periode van 19-03-2025 / 28-09-2025), dit kort gezegd op basis van de eindafrekening van het daadwerkelijk elektraverbruik van recreant. Deze tegenvordering is niet gemotiveerd betwist door recreant. Reden voor de commissie om te bepalen dat het depotbedrag moet worden overgemaakt aan de ondernemer.
Op grond van het voorgaande is de commissie van oordeel dat de klacht van recreant gegrond is.
Nu terecht is geklaagd is de ondernemer op basis van het reglement gehouden om het klachtengeld aan de consument te voldoen en om de bijdrage in de behandelingskosten te betalen aan het secretariaat van de commissie. Die bijdrage wordt de ondernemer separaat bij factuur in rekening gebracht.
De slotsom luidt dat als volgt moet worden beslist.
Beslissing
De commissie verklaart zich alsnog bevoegd het geschil te behandelen en om daarin te beslissen.
Stelt vast dat de onmiddellijke beëindiging van de seizoenplaatsovereenkomst van partijen per 26 juli 2025 ongeldig is.
Stelt voorts vast dat die ongeldigheid alleen financieel gevolg heeft, te weten de verplichting van de ondernemer om aan de consument te betalen het bovengenoemde totaalbedrag van € 1.000,-, deels als zijnde onverschuldigd te veel betaald en deels als aanvullende schadevergoeding.
Dat totaalbedrag moet binnen 1 maand na de verzenddatum van dit bindend advies zijn betaald aan recreant.
Indien die betaling niet tijdig plaatsvindt, betaalt de ondernemer bovendien de wettelijke rente over dit bedrag vanaf de verzenddatum van het bindend advies.
Bovendien dient de ondernemer overeenkomstig het reglement van de commissie een bedrag van
€ 52,50 aan de consument te vergoeden ter zake van het klachtengeld.
Overeenkomstig het reglement van de commissie is de ondernemer aan het secretariaat van de commissie de bijdrage in de behandelingskosten van het geschil verschuldigd.
Stelt tot slot vast dat recreant aan de ondernemer bij wijze van nakoming gehouden is te betalen het door recreant in depot gestorte bedrag van € 74,61. Met in achtneming van het bovenstaande wordt het depotbedrag van € 74,61 overgemaakt aan de ondernemer.
Wijst af hetgeen meer of anders is verzocht.
Aldus beslist door de Geschillencommissie Recreatie, bestaande uit de heer mr. M.L.J. Koopmans, voorzitter, mevrouw mr. M. de Rooij – Slager, mevrouw J.M.A. van Haren, leden, op 30 april 2026.